Równina Naddunajska w części zachodniej, aż po rzekę Jantrę, przprzecinana kortytami dopływów Dunaju, jest wyraźnie niższa od części wschodzniej (Łudogorie i południowa część Dobrudży), która jest niemal zupełnie pozbawiona rzek. Na południe od Równiny ciągnie sie 30-50 km szerokości pas pogórza Starej Płaniny, licznie odwiedzany przez turystów.

W części południowej parku znajduje się Sofijska Galeria Sztuki. W pobliżu, między ulicami St. Karadża - Gen. Gurko - Pop Andrej - mieści się Poczta Główna, wejście od ul. Wasił Lewski oraz Urząd Telegraficzny naprzeciwko.
W północnej części parku, po południowej stronie placu 9 Września, stoi Mauzoleum Georgi Dymitrowa.
Naprzeciwko Mauzoleum, w dawnym pałacu carskim, mieszczą się: Galeria Narodowa (Nacjonalna Chudożestwena Galerija) i Muzeum Etnograficzne. Budynek był do 1878 r. siedzibą tureckich władz administracyjnych, w którym sądzono m.in. W. Lewskiego. Po wyzwoleniu został przebudowany w stylu neorenesansowym.

Plac Sveta Nedela stanowi ważny węzeł komunikacyjny. Do­chodzą do niego bulwar Witosza (z południa), bulwar G. Dimitrow (z pół­nocy), bulwar Dondukow (ze wschodu), a bulwar A. Stambolijski przecina go ze wschodu na zachód. Plac leży na obszarze dawnego centrum rzymskiej Serdiki, pod dzisiejszymi gmachami odkryto wiele fragmen­tów rzymskich budowli, ulic i umocnień.

Wschodnią stronę placu zajmuje duży hotel Bałkan. Na tyłach ho­telu (dojście od bul. A. Stambolijski lub od wschodu, od Muzeum Ar­cheologicznego) odkryto unikalny zespół najstarszych w Sofii i na Bałkanach zabytków z czasów rzymskich, m.in. rotundę - cerkiew Sw. Georgi z IV w. Obiekt ten, zbudowany najpierw jako świą­tynia pogańska, został zamieniony na cerkiew, następnie w XVI w. przez Turków na meczet. Zachowały się w nim cenne freski z XII, XIV-XVI w. Tuż obok odkryto fragmenty wodociągów, rzymskiej ulicy wyłożonej płytkami i kolorową mozaiką, fundamenty i fragment murów większej budowli o wewnętrznych ścianach z białego marmuru, resztki dużej sali i ołtarza. Od strony wschodniej odsłonięte ruiny zamyka gmach Rady Państwa (bul. Dondukow 2).

Stolica Bułgarii - Sofia (1161 tyś. mieszkańców) to centrum władzy i kultury, nauki i oświaty, przemysłu i handlu, od wieków ważny węzeł komunikacyjny na handlowych szlakach Wschodu i Zachodu, miasto o bogatej historii i współczesnych wielkich osiąg­nięciach, nazywana często miastem róż i zieleni.

Od 1900 r. herbem Sofii jest tarcza podzielona na cztery pola. W nich znajdują się: bogini strzegąca miasta, fronton bazyliki Św. Sofii, sylweta góry Witosza, postać Apolla - Medicusa. W środku - lew, nad tarczą - mur obronny z trzema wieżami oraz gwiazda (od 1974). U dołu herb opasany jest wstęgą z napisem: rasfe no ne stareje („rośnie, lecz nie starzeje się”).

Sofia leży w Kotlinie Sofijskiej (dł. 75 i szer. 16 km), na wysokości 550 do 750 m npm.; zajmuje powierzchnię 1130 km2. Otoczona od południa zielonym masywem Witosza, od zachodu pasmem gór Ljulin, od północnego wschodu Sofijską Płaniną, a od południowego wschodu Ichtimanską Sredną Górą. Takie położenie powoduje, że klimat Sofii jest umiarkowanie kontynentalny, bez silnych upałów w lecie, ze sło­neczną jesienną i łagodną, krótką zimą. Średnia temperatura roku wy­nosi 100C. Przez miasto przepływają rzeki: Slatinska, Perłowska, Władajska i Suchodolska, a na jego wschodnim obrzeżu - Iskyr. Przez Sofię przebiega transeuropejska magistrala E-5N (z pólnocno-zachodniej Europy do Stambułu) oraz międzynarodowa droga E-20 (z Moskwy do Salonik).

W Sofii i jej bliskich okolicach znajduje się ponad 50 eksploatowa­nych źródeł mineralnych.

W X w. p.n.e. osiedliły się tu plemiona trackie. Od początku l ty­siąclecia p.n.e. do pierwszych wieków n.e. materialna kultura, sztuka i religia Traków rozwijała się we wzajemnych wpływach z kulturą helleńską, później rzymską. W VII w. p.n.e. Grecy zaczęli zakładać osady na Wybrzeżu Czarnomorskim. W IV w. ziemie trackie zajęli Filip II Macedoński i Aleksander Macedoński. W l w. n.e. plemiona trackie dostały się pod panowanie imperium rzymskiego.

Rzymianie wnieśli na zajmowane obszary bogatą kulturę materialną i duchową, zbudowali drogi strategiczne, warownie, zagospodarowali wsie. Rozwijała się sztuka, handel, gospodarka. Zaświadczają o tym wykopaliska i ruiny: Nikopolis ad Istrum (wieś Nikjup), Ulpia Eskus (wieś Gigen), Augusta (Chisar), Trimontium (Płowdiw), Novae (Swisztow), Abritus (Razgrad) i inne.

W III w. n.e. nastąpiły na ziemie bułgarskie najazdy Gotów i Hunów. W IV w. wchłonęło je Bizancjum. Okresy pokoju, rozwoju gospodarki, kultury, budownictwa przeplatały się z latami wojny, pustoszenia i najazdów. Cenne zabytki z tamtych czasów to m.in.: cerkiew Św. Sofija w Sofii i Stara Mitropolia w Nesebyrze.

W wiekach VI-VII z północy napłynęły plemiona słowiańskie, docie­rając aż na Peloponez i wyspy na Morzu Egejskim. Masowo przyby­wający Słowianie zajmowali się uprawą ziemi i rzemiosłem. Z tego okresu pochodzą słowiańskie urny pogrzebowe ze wsi Polina (koło Tutrakan), fragmenty zabudowy wiejskiej koło Pliski i wsi Arczar (nad Dunajem).

1. pagórkowatą Równinę Naddunajską, zaj­mującą północną część kraju miedzy Dunajem i Starą Płaniną (Bałkanem)

2. obszar staropłaniński (Bałkan)

3. obszar kotlin miedzy pasmem Stara Płanina a masywem Riły i Rodopów, utworzony z licznych niskich i średniowysokich gór (Sredna Góra, Ruj, Milewska i Konjawska Płanina, Wiskjar, Witosza, Sakar i Strandża) oraz malowniczych kotlin wraz z Niziną Gómotracką

4. obszar masywu gór Riły i Rodopów, obejmujący: Rodopy, Riłę, Pirin, Bełasicę i Osogowską Płaninę, doliny rzek Strumy i Mesty

Równinę Naddunajską pokrywa gruba warstwa lessu. Występują tu zjawiska krasowe: zapadliska, leje, groty. Równina jest poprzecinana głębokimi dolinami rzek. W części zachodniej teren jest płaski (okręg Łomski), o krajobrazie bardziej monotonnym, w środkowej urozmaico­ny (liczne meandry rzek), we wschodniej (Łudogorie) występują wzgó­rza i płaskowyże (do 400 m npm.) oraz Dobrudżansko Płato - kraina stosunkowo sucha (350-450 m npm.), opadająca do Morza Czarnego wysokim klifowym wybrzeżem.

Flaga Bułgarii

W środku dawnego komunistycznego herbu nad zębatym kołem widnieje lew na niebieskim tle, otoczony z obu stron kłosami zboża. Kłosy owinięte są trójkolorową wstęgą o barwach narodowych, niżej znajdują się: czerwona wstęga ze złotymi liczbami — „681″ i „1944″ — oznaczającymi rok powstania państwa bułgarskiego oraz rok zwycięstwa socjalistycznej rewolucji. U góry, powyżej głowy lwa, widoczna jest czerwona pięcioramienna gwiazda.

Flaga państwowa ma trzy poziome pasy: od góry — biały, czer­wony i zielony. Na górnym, białym polu umieszczony jest herb pań­stwa bułgarskiego.

Hymn nawiązuje tekstem i melodią do ludowych eposów i pieś­ni, wyraża piękno swej ziemi, chwałę bojowników o wolność i walkę o pokój.